fbpx
CultureMusic

10 νέοι δίσκοι που ακούσαμε τον Ιανουάριο

New year, new me και τα σχετικά, αλλά κυρίως, new year, new music. Το 2020 έφυγε και τα μουσικά του κατορθώματα ήταν ίσως τα μόνα που άξιζαν, ενώ το 2021 θα είναι σίγουρα η χρονιά με το περισσότερο υλικό, αφού θα δούμε την επιρροή της καραντίνας στο μουσικό κόσμο και τα αποτελέσματά της. Ο Ιανουάριος έφτασε στο τέλος του και οι δίσκοι ουκ ολίγοι, οπότε ας πιάσουμε δουλειά:

1.Jazmine Sullivan – Heaux Tales

Με φωνή από τις λίγες, η Jazmine έρχεται νωρίς νωρίς φέτος με τον 4ο δίσκο της και ίσως τον καλύτερο της καριέρας της μέχρι στιγμής. Μετά από διάφορες συνεργασίες και μερικά ακόμα projects, βρίσκει τον εαυτό της και αντίστοιχα τη θέση της στον κόσμο της R&B και pop μουσικής σκηνής. Θα μας απασχολήσει αρκετά τα επόμενα χρόνια και ξεκινάει από φέτος με το διαμάντι που ακούει στο όνομα Heaux Tales.

2.Emma Ruth Rundle & Thou – The Helm of Sorrow

Τα είπαμε και τον Οκτώβριο, τα ξαναείπαμε μετά και στη λίστα στο τέλος του έτους, θα το πούμε και τώρα. Από τις καλύτερες συνεργασίες που έχουν γίνει ποτέ είναι αυτή εδώ, η οποία μπορεί να αγγίξει κάθε μουσικόφιλο. Για καλή μας τύχη τα παιδιά δεν έμειναν μόνο σε ένα δίσκο, αλλά αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν 5 ακόμα κομμάτια να έχουμε κάτι παραπάνω να ασχολούμαστε. Ανάμεσά τους μία εξαιρετική διασκευή του Hollywood των Cranberries, που εδώ που τα λέμε με τρομάζει ώρες ώρες η ομοιότητα στη φωνή με την Dolores O’Riordan, την οποία μας την αποκάλυψαν νωρίς νωρίς ως πρόγευση. Εύχομαι να υπάρχουν κι άλλα κομμάτια που θα δουν κάποια στιγμή το φως της ημέρας.

3. Elori Saxl – The Blue of Distance

Κάτι experimental και πολύ άγνωστο έχουμε σε αυτή τη θέση στη λίστα μας. Παιδιά, από ‘δω η Elori, Elori από ‘δω τα παιδιά. Έχουμε να κάνουμε με μία συνθέτη η οποία μας παρουσιάζει την πρώτη της ολοκληρωμένη δουλειά. Το Blue of Distance είναι ένα βαθιά συναισθηματικά φορτισμένο σύνολο, ικανό να προκαλέσει σωρεία ποικιλόμορφων αντιδράσεων, όπως φυσικά κάθε καλός δίσκος καταφέρνει. Μέσα από μία εξερεύνηση των ορίων διαφόρων μουσικών οργάνων, ο δίσκος είναι ένα επιμελημένο αριστούργημα.

4. Shame – Drunk Tank Pink

Λίγο καλό post-punk, μισό καλό post-punk ζητούσαμε τόσα χρόνια. Τι το περίεργο δηλαδή; Και να το που ήρθε με την επίβλεψη των Βρετανών Shame. Αλίμονο αν γινόταν post-punk και να μην είναι το μέγα νησί στο παιχνίδι. Πολλοί ίσως να θυμούνται το συγκρότημα, όταν τους είδαμε να ανοίγουν τη συναυλία των James εδώ στην πόλη μας το 2019, μερικοί ίσως και όχι. Αν όχι, 1ον όταν με το καλό έχουμε ξανά συναυλίες να πηγαίνετε από νωρίς, και 2ον καλά να πάθετε γιατί τους χάσατε. Εδώ θα έχουμε το επόμενο φαινόμενο συγκροτήματος που θα κολλήσουμε στο μέλλον και θα ικετεύουμε για μία εμφάνιση, βλέπε Foals.

5. Viagra Boys – Welfare Jazz

Να που ζητήσαμε λίγο post-punk και πήραμε όχι έναν, αλλά δύο δίσκους και είναι ακόμα Ιανουάριος. Εδώ σας έχουμε τους Viagra Boys οι οποίοι γενικότερα μπορούμε να τους συνοψίσουμε με μία φράση: το ζουν. Τα παιδιά αυτά περνούν καλά, σατιρίζουν έως τρολλάρουν ασύστολα, αλλά πάντα τόσο όσο χρειάζεται. Εξαιρετικά διασκεδαστικοί έως και προκλητικοί, σε καλούν σε ένα συνεχές ξεφάντωμα, αφού δεν δύσκολα μπορείς να σταματήσεις να ακούς δίσκους σαν το Welfare Jazz.

6. Wardruna – Kvitravn

Σα να έφτασε η ώρα να καθαρίσουμε λίγο το μυαλό μας όμως. Σε αυτό θα μας βοηθήσουν η Wardruna. Αγνή nordic folk, ικανή να σε μεταφέρει σε μία άλλη εποχή και να σε φέρει σε επαφή έως και με τη φύση, αφού για λίγο θα φανταστείς πώς θα ήταν να πάρεις τα βουνά. Προσωπικά, το Kvitravn ήταν προσωπικός πολυαναμενόμενος δίσκος για το 2021 και τελικά ανταμείφθηκα και με το παραπάνω. Υπάρχει κάτι πιο μεστό και πιο συνεσταλμένο σε αυτό το εγχείρημα των Wardruna που ίσως ξεφεύγει σε σημεία από τη Νορβηγική παράδοση, σα να θέλουν να αγγίξουν πολύ περισσότερο κόσμο με αυτό. Και ίσως το πετύχουν.

7. R.A.P. Ferreira – bob’s son: R​.​A​.​P. Ferreira in the garden level cafe of the scallops hotel

Μπορεί μερικοί να τον ήξεραν παλιότερα ως Milo αλλά πλέον έχουμε να κάνουμε με τον R.A.P. Ferreira. Το bob’s son αποτελεί τον δεύτερο δίσκο με την καινούρια του ταυτότητα, καθώς ο πρώτος κυκλοφόρησε μέσα στο 2020. Το καινούριο του βήμα αποτελεί φόρο τιμής στον beat ποιητή Bob Kauffman. Από αυτό δικαιολογείται και το στιχουργικό του επίπεδο και περιεχόμενο. Ένας πολύ ενδιαφέρων δίσκος και ένας ακόμα πιο ενδιαφέρων καλλιτέχνης από τον οποίο θέλουμε να ακούσουμε πολλά ακόμα.

8. Tribulation – When The Gloom Becomes Sound

Σκοτάδι, χάος και μία από τις καλύτερες μπάντες στο είδος της για το νούμερο 8. Ο λόγος για τους Σουηδούς Tribulation και τον εξαιρετικό 5ο δίσκο τους. Οι Σουηδοί έχουν παράδοση στον σκληρό ήχο και δύσκολα θα ακούσουμε άσχημη μουσική προερχόμενη από εκεί, οπότε η καταγωγή πολλές φορές αποτελεί κάτι σαν εγγύηση. Οι Tribulation σιγά σιγά ανάγονται ως μία από τις σημαντικότερες μπάντες της σκηνής και δίσκοι σαν αυτόν σε ταξιδεύουν σε μέρη που κανείς άλλος δεν μπορεί. Αψεγάδιαστο και ατμοσφαιρικότατο όσο δεν πάει.

9. You Me At Six – SUCKAPUNCH

Τι χρονιά έχουμε;” σε ακούω να ρωτάς και η απάντηση είναι 2021 και όχι 2011. Μπορεί οι Yoy Me At Six να έχουν γενικά καιρό να ακουστούν, αλλά να, που όλα μπορεί να ανατραπούν. Με rock διαθέσεις και απρόσμενα εντυπωσιακά αποτελέσματα, το SUCKAPUNCH δεν είναι απλά μία προσπάθεια της μπάντας να παραμείνει relevant, αλλά μία που άνετα μπορεί να επισκιάσει κάθε προηγούμενη και να διαγράψει νέα πορεία για το συγκρότημα. Η μπάντα πιστεύει και πάλι στον εαυτό της και εμείς δεν πάμε πίσω.

10. Celeste – Not Your Muse

Για το τέλος, αφήνουμε ένα ακόμα ντεμπούτο. Προερχόμενη από την Βρετανία, η Celeste, έχει ήδη δημιουργήσει σούσουρο γύρω από το όνομά της, κάνοντας την αναμονή για το Not Your Muse ακόμα μεγαλύτερη. Η Celeste, αν και με έναν σχετικά μετρημένο δίσκο, επιτυγχάνει να κεντρίσει το ενδιαφέρον στη Βρετανική soul σκηνή. Η συσχέτισή της με ονόματα όπως ο Μichael Kiwanuka, αλλά και η υποστήριξη των Brit Awards που της έδωσαν το βραβείο για το Arising Star του 2020, είναι σημαντικά πειστήρια ότι η Celeste έχει ένα λαμπρό μέλλον μπροστά της.

2

Leave a Reply

Your email address will not be published.