BlogTypewriter

Γυναίκα, ένα πολυεργαλείο γεμάτο συναισθήματα

Συντάκτρια: Καλλιόπη Χρυσανίδου

Είσαι γυναίκα; Τότε έχεις νιώσει κι εσύ σίγουρα πολυεργαλείο.

Από την πρώιμη κιόλας ηλικία έμαθες να ζεις για τους άλλους. Θα γίνεις μητέρα μια μέρα σου λέγανε. Θα φροντίζεις τη δική σου οικογένεια, μεγαλώνοντας τα δικά σου παιδιά. Θα βιώνεις το δικό σου Γολγοθά θέλανε να σου πούνε, αλλά ήσουν πολύ μικρή για να προβλέψεις το μέλλον που με ανοιχτές αγκάλες σε περίμενε.

The dream is going to become true

Σαν παιδί κι εσύ ονειρεύτηκες να φτάσεις ψηλά. Γυναίκα καριέρας, κάνοντας αυτό που αγαπάς. Η ζωή σε περιορίζει όμως όλα αυτά τα χρόνια λόγω της φύσεως σου και του πόθους σου να γευτείς κι εσύ αυτό το συναίσθημα της μητρότητας. Τι κι αν διεκδίκησες τα δικαιώματα σου, τα θέλω σου να κυνηγάς, για τη ζωή δεν θα πάψεις να σαι η μάνα όλων εκείνων που αγαπάς.

Womanhood through poetry


Γυναίκα. Μία λέξη, μία φύση που ενέπνευσε σπουδαίους ποιητές ώστε να γράψουν, να δημιουργήσουν και να εκφράσουν όλα αυτά που κρύβει πίσω από ένα προσωπείο κάθε γυναίκα . Αυτό το πολυσύνθετο ον που αν το αφήσεις να σε φροντίσει και να σε αγαπήσει θα αποτελέσει λοιπόν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που το όνομα της συνοδεύεται από τα μεγαλύτερα έργα τέχνης. Ζωγραφική, λογοτεχνία, ποίηση.

Πάρε μια γεύση λοιπόν από κάποια ποιήματα κι αν δεν είσαι θηλυκό τότε σίγουρα διαβάζοντας τα θα θελήσεις έστω και για μια στιγμή να ήσουν στο μυαλό μιας γυναίκας.

https://www.google.com/search?biw=1366&bih=608&tbm=isch&sa=1&ei=CIeCXNvCMYznsAfCxIigAg&q=%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%82+%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82&oq=%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%82+%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BF%CF%82&gs_l=img.3..0j0i24l2.56281.58214..58440...0.0..0.163.766.2j4......0....1..gws-wiz-img.......0i67j0i8i30.PLdTRQbz9yg#imgrc=v-BvAvwhcnxfvM:
Τάσος Λειβαδίτης, «Γυναίκες»

(απόσπασμα από «Καντάτα 1960»)

Φτωχές γυναίκες,

μοδίστρες, δακτυλογράφοι, ασπρορουχούδες,

τίμιες ή σπιτωμένες, ακόμα κι άλλες

εκείνες του σκοινιού και του παλουκιού,

γυναίκες του ανέμου, της βροχής, του κουρνιαχτού,

νιώσαμε το φόβο που κρύβεται καμιά φορά

πίσω από την αγνότητα,

την κούραση πίσω από την καλοσύνη ή την αδιαφορία

πίσω απ’ την υπακοή.

Μα πιο πολύ νιώσαμε την αδυναμία που

κρύβεται πίσω απ’ την κακία.

Συχνά μας άφησαν εκείνοι που αγαπούσαμε

πολλές, πάνω στη τρέλα τους, τους ρίξανε βιτριόλι,

οι πιο πολλές βέβαια κλάψαμε, χτυπηθήκαμε,

μα φροντίσαμε σύντομα να βρούμε έναν άλλον,

γιατί τα χρόνια περνάνε…

Αν μας έβλεπε κανείς το βράδυ, όταν μένουμε μονάχες

και βγάζουμε τις φουρκέτες, τις ζαρτιέρες, και κρεμάμε

στην κρεμάστρα το πανωφόρι κι αυτήν τη βαμμένη μάσκα

που μας φόρεσαν, εδώ και αιώνες τώρα, οι άντρες

για να τους αρέσουμε

αν μας έβλεπαν, θα τρόμαζαν μπροστά σε τούτο

το γυμνό, κουρασμένο πρόσωπο.

Αχ, γυναίκες έρημες,

κανείς δεν έμαθε ποτέ

πόση αγωνία κρύβεται πίσω απ’τη λαγνεία,

ή την υστεροβουλία μας.

Και πάντα γυρεύαμε το καλύτερο….

Συχνά καταφύγαμε και στις χαρτορίχτρες,

τρέχουμε στα μέντιουμ να μάθουμε- τι να μάθουμε;

Διαβάζουμε καθημερινά το ωροσκόπιο στις εφημερίδες,

πηγαίνουμε σε διάφορους ύποπτους αστρολόγους…

λοιπόν πού πάμε; Από πού ερχόμαστε; Τι ψάχνουμε

παλεύοντας αιώνια με τα έξω και τα μέσα μας στοιχεία;

Ερχόμαστε απ’ το φόβο και το φόνο, απ’ το αίμα και

την επανάληψη. Ερχόμαστε απ’ την παλαιολιθική αρπαγή-

κι αρχίζουμε την ανθρώπινη φιλία.

Τέλος, ύστερα από πολλά, παντρευόμαστε,

κάνουμε κάμποσες εκτρώσεις, αρκετά παιδιά,

ύστερα έρχεται η κλιμακτήριος, οι μικρονευρασθένειες,

κι ύστερα τίποτα. Όλα καταλαγιάζουν μέσα μας.

Κι επιθυμίες κι αναμνήσεις- αχ περνάει

γρήγορα η ζωή, ούτε το καταλαβαίνεις.

Τα παιδιά ζούνε σ’ ένα δικό τους κόσμο, δε μας ξέρουν

παρά μονάχα σα μητέρες, δεν μπόρεσαν να μας δουν

ποτέ λίγο κι εμάς σαν ανθρώπους-

με τις μικρότητες ή τις παραφορές τους.

Έτσι ζήσαμε. Αγνοημένες και μονάχες μέσα

στο εσωτερικό μας πάθος,

αγνοημένες κι έρημες μέσα στην

ιερότητατης μητρότητάς μας.

https://www.google.com/search?q=%CE%BA%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%82+%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82&sa=X&biw=1366&bih=608&tbm=isch&source=iu&ictx=1&fir=aX4jAuFz4oRIiM%253A%252CQjpD0JvjgsUZzM%252C%252Fm%252F04c265&vet=1&usg=AI4_-kSoB5cVBEOkeQMz0eKIcYjxosiScQ&ved=2ahUKEwixv8C57PLgAhWGsKQKHQ4xBUQQ_B0wCnoECAYQBg#imgrc=aX4jAuFz4oRIiM:
Νίκος Καββαδίας «Γυναίκα»

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία.
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα 
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία
Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.

Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου, 
για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι, 
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι, 
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει. 
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ’ είδες;
Στην άμμο πάνω σ’ είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ’ την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

Και οι ξένοι όμως λογοτέχνες εξέφρασαν μέσω της ποίησης τη δική τους εικόνα για το γυναικείο φύλλο.

May Swenson “Women”

Women                                 Or they
   should be                              should be
      pedestals                              little horses
         moving                                 those wooden
            pedestals                              sweet
               moving                                 oldfashioned
                  to the                                    painted
                     motions                                 rocking
                        of men                                  horses

                        the gladdest things in the toyroom

                           The                                       feelingly
                        pegs                                     and then
                     of their                                 unfeelingly
                  ears                                     To be
               so familiar                            joyfully
            and dear                               ridden
         to the trusting                      rockingly
      fists                                    ridden until
   To be chafed                        the restored

egos dismount and the legs stride away

Immobile                            willing
   sweetlipped                         to be set
      sturdy                                 into motion
         and smiling                         Women
            women                                 should be
               should always                        pedestals
                  be waiting                              to men

Susan Noyes Anderson “The Mother Tree”

A woman is a tree of life
the heavens know her grace.
In her is found an essence that
eclipses time and space.
She reaches heavenward, her fingers
branching toward the sun
and winds her roots through rocks and dirt
to bless the work she’s done…
to feed and anchor tender shoots
by her good seed begun.

International woman’s day

8 Μαρτίου λοιπόν, μια μέρα αφιερωμένη στις γυναίκες “ήρωες” όπως θα αποκαλούσα εγώ. Στις γυναίκες που πάλεψαν για την ανατροπή του κατεστημένου. Στις γυναίκες ανά τον κόσμο που ακόμη και σήμερα πασχίζουν για την εξασφάλιση των δικαιωμάτων που εμείς θεωρούμε δεδομένα. Τέλος οφείλουμε να αφιερώνουμε αυτήν την ημέρα κάθε χρόνο στις γυναίκες μητέρες που γίνονται οι ήρωες της ζωής μας όλης!


Tags:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *